با گسترش روزافزون فناوری‌های نوین و رویکرد هوشمند سازی در سازمان‌ها، تضمین ایمنی در محیط‌های اداری مبتنی بر اینترنت اشیا به یکی از چالش‌های اساسی تبدیل‌شده است. هدف اصلی این پژوهش، تحلیل ساختاری سطح ایمنی در محیط‌های اداری هوشمند شهر تبریز باهدف شناسایی روابط متقابل و اولویت‌بندی عوامل مؤثر است. این پژوهش ازنظر هدف کاربردی و ازنظر ماهیت، توصیفی-تحلیلی است. جامعه آماری شامل ۲۵ نفر از خبرگان و متخصصان حوزه‌های مهندسی برق و کامپیوتر، مدیریت ریسک، ایمنی و بهداشت حرفه‌ای و آینده‌پژوهی بودکه به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. گردآوری داده‌ها در دو مرحله انجام پذیرفت؛ ابتدا با مرور ادبیات ۱۶ مؤلفه استخراج و سپس با استفاده از تکنیک تحلیل ساختاری و نرم‌افزار میک‌مک، روابط تأثیرگذاری و تأثیرپذیری میان مؤلفه‌ها بر اساس نظرات خبرگان سنجیده شد یافته‌ها نشان داد مؤلفه «کاهش حوادث فیزیکی و جانی» با تأثیرگذاری مستقیم ۸۱۷ و غیرمستقیم ۸۱۱ بیشترین سهم را دارد. «حمایت مدیریتی» و «کنترل دسترسی» با تأثیر ۷۶۹ در رتبه‌های بعدی قرار گرفتند. مجموع تأثیرگذاری و تأثیرپذیری کل مؤلفه‌ها ۴۱۶ است؛ «زیرساخت‌های فناورانه» با تأثیرپذیری ۱۱۸ بیشترین و «فرهنگ سازمانی» با تأثیرگذاری ۹۵ کمترین درجه را دارند.بر اساس نتایج، برای ارتقای ایمنی در ادارات هوشمند، لازم است مدیران و سیاست‌گذاران با تمرکز بر عوامل محرک و راهبردی، به‌ویژه تقویت زیرساخت‌های فنی و حمایت سازمانی، زمینه را برای کاهش حوادث و بهبود عملکرد ایمنی فراهم آورند.