با توجه به پیشرفتهای فزاینده در فناوریها، و افزایش قدرت تخریب تسلیحات مدرن، حفاظت از تأسیسات راهبردی و مراکز پژوهشی به یک چالش کلیدی در امنیت ملی تبدیل شده است. این مراکز که به دلیل نقش حیاتی در توسعه فناوریهای نوین، اهداف اولویتدار در درگیریهای نظامی محسوب میشوند، نیازمند راهکارهای دفاعی نوین هستند. این مقاله با اتخاذ رویکردی تحلیلی-شبیهسازی، ضرورت و مزایای استقرار این مراکز در اعماق زمین را مورد بررسی قرار میدهد. نتایج شبیهسازیهای انجامشده نشان میدهد که استفاده از لایههای طبیعی پوسته زمین به عنوان سپر دفاعی، قادر به افزایش قابلتوجه سطح ایمنی تأسیسات در برابر طیف وسیعی از تهدیدات، از جمله انفجارات هستهای، بمبهای نفوذگر پیشرفته و حملات سایبری و الکترونیک است. اگرچه چالشهای فنی مرتبط با حفاری عمیق، مدیریت سازه در اعماق زیاد و هزینههای اولیه قابلتوجه، از موانع این رویکرد محسوب میشوند، اما تحلیل چرخه عمر نشان میدهد که مزایای بلندمدت از جمله کاهش ریسک، تضمین بقای توانمندیهای پژوهشی و عملیاتی، و افزایش بازدارندگی، این سرمایهگذاری را در بلندمدت توجیهپذیر میسازد. بنابراین، استقرار مراکز پژوهشی در اعماق زمین، نه تنها یک گزینه، بلکه یک الزام راهبردی برای تضمین امنیت و اقتدار در عصر حاضر محسوب میگردد.
