شیوع غیره منتظره ویروس کرونا در شهرستان کاشان و سپس اشاعه ملی آن، پیامدهای متعددی را در سطوح عاملیتی و ساختاری در پی داشته که مدیریت بحران را به یک چالش جدی بدل کرده است. در همین راستا پژوهش حاضر سعی دارد، علاوه بر استخراج شاخص های موثر بر مقابله با کرونا مبتنی بر تجربه زیسته کارشناسان حوزه درمان، اولویت بندی این مولفه را نیز انجام دهد. روش تحقیق، توصیفی- تحلیلی است. داده های کمی و کیفی پژوهش در طی دو مرحله جمع آوری شده است. در مرحله اول، داده های پژوهش از طریق مصاحبه نیمه ساختار یافته با 20 نفر از کارشناسان حوزه درمان و در مرحله دوم، از طریق نظر سنجی از 333 نفر از انها گردآوری شد. نتایج پژوهش نشان می دهد که این نوع روایت های جامع و پیشگویانه کلی که از ذهنیت عمومی و باورهای جامعه ناشی می شوند، به تنهایی نمی توانند به خوبی نیازهای خاص و الزامات منطقه ای را نشان دهند. در حقیقت ابعاد اقتصادی، اجتماعی، آموزشی و بهداشتی که کارشناسان حوزه درمان به آنها تاکید کردند، در برخی از این روایت ها نادیده گرفته شده است. نتایج بخش کمی پژوهش نشان می دهد که در بین شاخص هایی که استخراج شده است، شاخص «تداخلات دارویی و شناسایی بیماری کویید19» در رتبه اول تاثیرگذارترین شاخص ها قرار گرفته است. در رتبه آخر شاخص های «مکان و فضای فیزیکی موجود و استفاده از برنامه ریزی قبل از ایجاد اپیدمی» قرار گرفته است که تاثیر کمتری در مقابله با کویید داشته اند.