عملیات بالگرد بر عرشه شناورها، به‌ویژه در محیط‌های دریایی پویا، با ریسک‌های ایمنی قابل‌توجهی همراه است که ریشه در تعامل پیچیده بین عوامل جوی و اقیانوسی دارد. این پژوهش با هدف ارزیابی جامع ریسک محیط ترکیبی هوا و دریا در عملیات بالگرد بل ۴۱۲ و ارائه راهکارهای پیشگیرانه برای کاهش سوانح دریایی انجام شده است. روش تحقیق تلفیقی از تحلیل سوانح تاریخی، نظرسنجی از خبرگان (۳۲ پاسخ‌دهنده صلاحیت‌دار شامل خلبانان، افسران نیروی دریایی و مهندسان ایمنی)، و شبیه‌سازی دینامیکی ترکیبی (با ۱۲۰۰ سناریوی مبتنی بر روش نمونه‌برداری تصادفی) است که دینامیک پرواز بالگرد و حرکات شش‌درجه‌آزادی شناور را همزمان مدل‌سازی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که ریسک عملیاتی نه تابع ارتفاع موج به‌تنهایی، بلکه تابعی غیرخطی از شتاب عمودی عرشه، سرعت باد جانبی و دوره اوج موج است. تحلیل حساسیت نشان داد که شتاب عمودی ۴۱ درصد و باد جانبی ۳۶ درصد از واریانس احتمال شکست عملیاتی را تبیین می‌کنند. همچنین، در شرایط استاندارد فعلی (ارتفاع موج معادل ۲٫۰ متر)، احتمال شکست عملیاتی به ۳۸ درصد می‌رسد—مقداری غیرقابل قبول برای عملیات ایمن. بر این اساس، چارچوبی مبتنی بر شاخص ترکیبی ایمنی دریایی و راهکارهایی مانند سامانه‌های پشتیبان تصمیم‌گیری بلادرنگ، یکپارچه‌سازی داده‌های بالگرد و شناور، و آموزش‌های مبتنی بر شبیه‌سازی پویا پیشنهاد شده است. این پژوهش تأکید می‌کند که ایمنی در محیط دریایی نیازمند حرکت از رویکرد واکنشی به سمت طراحی پیشگیرانه در چارچوب ایمنی سامانه‌محور است.